Skip to content →

Pokémon GO: tussen trots en schaamte

Ja lieve lezers, het is echt waar; ik speel nog altijd Pokémon GO. Pokémon vangen is best verslavend en de app zorgt ervoor dat ik een stuk meer beweeg. Schamen omdat ik als oude gast nog steeds Pokémon vang? Dat deed ik niet. Deed ja, want het begint nu toch een beetje awkward te worden..

De hype
Ok, even terug naar het begin. Halverwege juli speelde iedereen Pokémon GO. Echt, iedereen. Kinderen, pubers, vaders, moeders, opa’s, oma’s.. Laten we niet overdrijven, maar  je kon de straat niet oversteken of je zag iemand koortachtig op z’n smartphone turen.

Maar times have changed. Zo snel als iedereen begon, haakt iedereen nu (een kleine 2 maand later) weer af. Geen mensen meer die op je ‘lure’ (lees: Pokémon-lokker) afkomen of praatjes met collegatrainers bij een gym (lees: punt in de game waar je kunt vechten). Samenvattend: het is een stuk stiller in Pokémonland.

Eenzaam in Pokémonland
Tja, en dan loop je ineens alleen op je smartphone te gluren terwijl je boodschappen doet, naar de sportschool gaat of gewoon een spontane wandeling maakt. Ik heb daar persoonlijk schijt aan. Echt, ik speel wat ik leuk vind. Wat iemand anders daarvan vindt interesseert me weinig.

Toch begint de awkwardness – is dat een woord?! – toe te slaan. Pokémonland is namelijk niet helemaal verlaten, er is slechts één doelgroep overgebleven: kinderen! En die maken het toch vrij ongemakkelijk.

Van trots naar schaamte
Een tekenend voorbeeld: ik sta bij een gym – een punt waar je dus kunt vechten en die je over kunt nemen voor je team – heftig te tikken op mijn smartphonescherm. De ene na de andere Pokémon trap ik vakkundig de gym uit, want ja ik speel nog best veel en mag toch niet zonder trots zeggen dat ik best een leuke selectie heb.

Maar dan, vier jonge jochies fietsen langs en beginnen naar me te schreeuwen: “Meneer, welk team bent u?!”. Mijn eerste strategie is te doen alsof ik ze niet hoor, maar dat schrikt ze niet af. Een tweede, iets hardere schreeuw volgt “Meeeneeeeeer, welk team bent u?!!!”. Een beetje gegeneerd roep ik: “Blauw!”. Het groepje fietsers besluit om te keren en fietst enthousiast mijn richting op.

Een vragenvuur volgt: “Mag ik uw Pokémon eens zien?”, “Welk level bent u?”, “Wat is uw sterkste Pokémon?”, “Gaat u die gym verslaan?”. Gevolgd door: “woooow, u hebt echt sterkte Pokémon”. En dan: “wij helpen u wel om de gym over te nemen!”.

Een beetje awkward
Dus daar sta je dan; een kerel van 32 omringd door een klein klasje kinderen, samen druk tikkend op hun smartphones. Toch wel een heel klein beetje awkward. En het is niet eens de eerste keer dat dit gebeurt.

Moet ik dan toch stoppen, de handdoek in de ring? Nee, want ik heb schijt aan die ‘volwassen’ mensen die het allemaal maar kinderachtig vinden. Zolang ik ’t nog leuk vind ga ik gewoon lekker door. Alleen wel een beetje minder opvallend misschien. Tot zover mijn verslag uit Pokémonland. Ik ga undercover!

Lees ook: Waarom Pokémon GO zo leuk is

Published in Geen categorie

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *