Skip to content →

VR-bril Oculus Rift maakt me blij én misselijk

Een paar weken geleden mocht ik voor het eerst een Oculus Rift opzetten. Je weet wel, zo’n VR-bil. Man, wat een ervaring. Dit is de toekomst van gaming, daar twijfel ik niet meer aan. Al vraag ik me af of ik kan genieten van dit toekomstige moois; na een klein kwartiertje spelen/kijken was ik kotsmisselijk!

De kamer van Staak
VGZ-collega Steven – Staak voor ingewijden – is een man met veel interessante hobby’s. Als je zijn zolderwoning in Arnhem binnenloopt is dat al vrij snel duidelijk. Aan de muur hangen foto’s en souvenirs van zijn avonturen, er staat een 3D-printer te brommen en in een hoekje liggen 3 grote (op het oog echte) geweren.

Ja, met Staak kun je je gerust een weekje vermaken. Enfin, ik kom in dit geval voor iets anders: de Oculus Rift! Steven heeft de ontwikkelaarsversie van de bril. Het beeld is nog niet heel scherp en de meeste games werken officieel nog niet met de bril, maar toch geeft het ding een heel aardig beeld van wat ons te wachten staat.

Vliegen in een stuntvlieguitje
Voor ik aan het gamen sla krijg ik enkele filmpjes te zien. Ik zet de bril op en zit plots in een vliegtuig. Het is freaky hoe echt deze ervaring is. Ik kijk omhoog en zie de blauwe lucht en als ik me omdraai zie ik achter me de copiloot.

Ik ben niet zomaar in een vliegtuigje gestapt, maar in een of ander stunttoestel. We maken loopings en andere toestellen vliegen vlak naast ons. Ondertussen kijk ik mijn ogen uit. Je zou spontaan hoogtevrees krijgen als je naar beneden kijkt.

Ik begin, zeker bij de loopings, al te merken dat mijn lichaam in de war raakt. Ik zit stil op de bureaustoel van Steven, maar m’n hoofd denkt (en gelooft) dat ik in een stuntvliegtuig zit en de raarste caperiolen uithaal. Dit gevoel wordt nog een stukje erger als video nummer twee wordt ingestart: een Japanse achtbaan. Langzaam krijgt het karretje omhoog, om vervolgens met een noodgang over de baan te denderen.

Even uitstappen
Halverwege moet ik de bril toch echt even afzetten. Van een zonnige dag in een Japans pretpark, ben ik ineens weer in de kamer van Steven beland. Erg leuk die bril, maar ik trek wit weg. Even frisse lucht happen om bij te komen dan maar. Steven maakt ondertussen een rondje in de achtbaan en vertelt dat hij zelf nooit misselijk wordt van de bril. Zelfs niet na urenlange racesessies met Project CARS.

Na een kwartiertje bijkomen gaat het gamen beginnen. Toch wel een historisch moment; de eerste stappen met de Oculus Rift. Alsof je voor ’t eerst op een nieuwe console speelt, een beetje dat gevoel. De game naar keuze: Fallout 3.

Een verlaten dorpje verkennen
Het beeld mag dan wat korrelig zijn, ik zit er meteen helemaal in. Het is zo bijzonder om niet van een afstand naar de tv te kijken, maar echt midden in de actie te staan. Ik loop door een verlaten dorpje. Ik kijk om me heen, van mijn voeten naar de lucht. Wow, dit is indrukwekkend. Oeps, een sterke vijand. Rennen! Angstig kijk ik achter me om te kijken of ik de gemuteerde krab kwijt ben.

Wat kan deze bril gamen intens en meeslepend maken. Wat denk je van horrorgames waarbij je alleen door een verlaten huis loopt of oorlogsgames waarbij je midden op het strand van Normandië staat. Games worden met de Oculus (of vergelijkbare bril) zoveel intenser.

Om te kotsen
Maar ja, na een klein kwartiertje spelen trek ik het toch echt niet meer. Als ik nog even doorga kots ik het hele bureau onder. Jammer, want de ervaring is echt geweldig. Het is te hopen dat hier nog een oplossing voor komt. Al schijnt lang niet iedereen hier last van te hebben. Ik zou het in ieder geval erg jammer vinden om dit moois te missen. En ach, anders maar een kotsbakje bij de hand!

Published in Geen categorie

One Comment

  1. P. Bluemink

    P. Bluemink

    Een echte eye opener !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *